Den Haag, november 2013

Den Haag, november 2013

Wiskunde

Had ik pen en papier in handen gehad dan had ik droedels getekend. Maar het is een camera met zoomlens waarmee ik speel. Ik deel mijn werkplaats op in grote en kleine rechthoeken, staand, liggend en zowat alle graden scheef. Binnen die rechthoeken dringen andere vormen en verhoudingen om voorrang. Niets boeit. Is ook niet de bedoeling. Zo kom ik vanzelf bij mijn ramen terecht. Vanuit mijn positie, laag en lui, tussen zitten en liggen, bieden ze mij uitzicht op lucht en een boomtop. Het raamwerk snijdt mijn rechthoek in drie-, vier- en vijfhoeken. Kijk nou.

Dat gepiel vult mijn leeghoofd met een schoolbank van tientallen jaren terug, zo ver mogelijk bij een leraar wiskunde vandaan, in de rij het dichtst bij het raam. Hij gooide graag met krijtjes, die leraar. ‘Hé vetkuif. Ja jij. Niet. Uit. Het. Raam. Staren. Wij berekenen het oppervlak van de figuren die als het goed is ook voor jouw neus liggen. Neus dus recht voor je uit en iets naar beneden. Nu, dus. Rekenen meneer, niet dromen. En voor naar buiten kijken krijg je alvast een tien.’

Wat ik nog weet meneer, en waar ik de rest van mijn leven nooit meer iets aan had: figuren opdelen in driehoeken met loodlijn en rechthoeken en daar simpele formules op loslaten. Maar die weet ik al lang niet meer. Wat ik nog wel weet is dat je die formules moest vullen met cijfers, de maten van een lijn die AB of CD heette. Ik kijk naar mijn ramen en de uitsnede daarvan in mijn camera. Ik heb geen letters en geen maten. Wat ik nooit vergat is het mooiste wiskundewoord: parallelepipidum. Dat is een scheve doos. Heb ik ook niks aan, want toen en nu ging en gaat het over plat en niet over drie dimensies.

Op een van de foto’s staat een meeuw. Niet gezien toen ik de foto maakte. Die rukt me uit een benauwd verleden en brengt me op vleugels weer terug in mijn werkplaats van nu. Hé leraar wiskunde met die veel te grote bril op je neus en je puntschoenen en je smalle stropdasje en je glanzende pak met smalle pijpen en je schoolkrijtjes en je liefde voor moderne jazz: uit het raam kijken, nu! Bereken voor mij de oppervlakte van een meeuw, deze hier, en gauw een beetje. Doe ik ondertussen aan hogere wiskunde, alle beelden die ik net zo lamlendig achter elkaar knipte verwijderen uit het geheugen van mijn kleine machine. Op een na dan, deze.

November 2013