Berlijn, september 2012

Berlijn, september 2012

Geweld

Kort voor de klap.

Berlijn. De fotograaf steekt zijn lens in andermans zaken. Anderman zegt er wat van. Fotograaf blijft bezig. Anderman gaat over op grommen. Fotograaf zegt iets over openbare ruimte en vrijheid en niks persoonlijks bedoeld. Anderman spuugt korte woorden en komt dichterbij. Fotograaf zegt sorry, sorry, sorry. Te laat. Anderman deelt dreun uit. Een is genoeg. Fotograaf verweert zich met camera en drukt in een reflex op zijn knopje. Hij valt en krijgt de camera in zijn gezicht. Anderman bekijkt zijn rood geworden knokkels, sist nog wat na en steekt zonder omkijken de straat over. Fotograaf moet langs de eerste hulp. Zijn lens moet naar een andere dokter.

Berlijn. De fotograaf is met vriend en vrouwen een paar dagen weg. Stralende dagen. Het geluk van lang gedeelde vriendschappen en ook nog mooi weer. Ze slaan aan het dollen, de fotograaf en zijn vriend. Fotograaf doet paparazzo. Vriend doet Bekende Nederlander. Fotograaf is geen paparazzo en vriend geen beroemdheid, maar het staat er in één keer op. Zo uit de losse hand. Toeval. Puur geluk.

Berlijn. De fotograaf doet mee aan een pitch voor een campagne over zinloos geweld. Zijn model is een oude bokser, ooit bewonderd en gevreesd om de rechtse directe waarmee hij een rivaal in de liefde in ene over een biljart sloeg. De foto moet onscherp; geweld moet heel dichtbij komen. Met zijn vuist zit het snel goed, maar zijn gezicht blijft steeds te vriendelijk. Dus nog een keer. En nog eens. En klaar.

Agressie, vriendschap, ambitie, maakt het iets uit? Voor de foto niet, die blijft me hinderlijk volgen. Voor mij wel. Er is geen klap gevallen.

November 2013